Deniz Göktaş politik olduğu için komik değil, gerçekten komik olduğu için politik "söz"ünün etkisi de büyüyor. İnsanlar onu yalnızca kendi adlarına söylenemeyeni söylediği için değil, kendi hayatlarını ilk kez bu kadar sahici, gösterişsiz ve zekice anlatılmış hâliyle gördükleri için seviyor.
Belki de mesele fili kaçırıp kaçırmadığımız değil. Kuyruğunu gördüğümüzde hâlâ orada olduğuna inanabilmek. Yorgunluk çağının yeni sözlüğü, kaybettiklerimizden çok özlediklerimizi anlatıyor: biraz güven, biraz nefes ve ortak bir gelecek duygusu.
Modern savaşlarda artık askeri güç, cephedeki fiziksel koşullardan değil, verileri kimin toplayıp nasıl işlediğinden geliyor. Savaşın doğasının köklü biçimde dönüştüğü yapay zeka çağında, askeri ve siyasi sorumluluk nasıl tartışılmalı?
Bu çocuklar hasta değil. Bu çocuklar sistemin “mantıklı” sonucu. Uzun zamandır anlaşmayı değil, üstün gelmeyi; dinlemeyi değil, susturmayı; hak aramayı değil, hak almayı gösteriyoruz. Ve kendi ellerimizle kurduğumuz düzen kusursuz işliyor.
ABD’de, spesiyal kahvelerin tüketimi 2011'den bu yana yüzde 84 artmış, yalnızlık salgını da aynı oranda… Peki, bu yalnızca rastlantıdan mı ibaret? Kahve tercihleriniz ne anlama geliyor?
Özel ve İmamoğlu’nun başucu kitabı dedikleri Tanıl Bora’nın Cereyanlar’ı neyi anlatıyor? Bu vesileyle her türlü siyasi kötücüllüğün faturasını Bora’ya çıkartanların geçirdiği öfke nöbetinin kökeninde ne var? Daha önemlisi, bu linç entelektüel üretim kapasitemiz hakkında ne söylüyor?
