Düğün var, gelin var, damat var; memleketin makbul hayat tasavvurunun bütün dekoru yerli yerinde. Bir tek arzu uslu durmuyor. Mabel Matiz’in yaptığı belki de bu: Karikatürize edilerek zararsızlaştırılamayan, yokmuş gibi davranılamayan arzuyu hayatın ortasına, üstelik neşesinden vazgeçmeden bırakmak.
Siyasetin “zombi parti”lerle anıldığı bir dönemde sahneye çıkan Yeni Parti, eski siyasi alışkanlıkları kırıp yeni bir siyaset dili kurabilecek mi? Yaş ortalaması, kadro yapısı ve “gri alan” hedefi umut veriyor ama asıl sınav zombi siyasetin reflekslerinden kurtulmak olacak.
Veri Enstitüsü'nün yaptığı kahramanlık araştırması, toplum olarak kendi hikâyemizin kahramanı olmak yerine dışarıdan bir kurtarıcı beklediğimizi gösteriyor. Katılımcıların yüzde 65’i kahramandan adil olmasını beklerken yüzde 85’i liderin değiştirici bir rol üstlenmesi gerektiğini düşünüyor.
Christopher Nolan'ın Odyssey filmi yalnızca bir uyarlama değil; destan ile sinemanın karşılaşması. Aralarında üç bin yıl ve bir IMAX kamerası olsa da Homeros ile Nolan aynı anlatı tezgâhında çalışıyor. Bu ortaklık nerede güçleniyor, sinema destandan nerede ayrılıyor? İnsan evine ne zaman dönüyor?
Kadınların özel hayatlarının her aşaması politik, haliyle politik mizaha da yatkınlar ama Türkiye'de komedyen kadınlar yalnızca siyasi baskıyla değil erkek egemen sektör, cinsiyetçi önyargılar ve algoritmalarla da mücadele etmek zorundalar.
Deniz Göktaş politik olduğu için komik değil, gerçekten komik olduğu için politik "söz"ünün etkisi de büyüyor. İnsanlar onu yalnızca kendi adlarına söylenemeyeni söylediği için değil, kendi hayatlarını ilk kez bu kadar sahici, gösterişsiz ve zekice anlatılmış hâliyle gördükleri için seviyor.
