Yazar, senarist. 2017’den beri köşe yazıları yazıyor, TV-sinema işleri ve edebiyatla uğraşıyor. Hayatta Kalma rehberi ve Ruhumun Aynası kitaplarının yazarı.
Pek kimsenin gerçekten sevmediği ama bir türlü de hayatımızdan çıkmayan bir medya figürünün portresi. Televizyon, siyaset, skandallar, geri dönüşler. ROK, Türkiye’nin kapatmayı bir türlü beceremediği sekmelerden biri gibi…
Bugünün şiddeti yalnızca bireysel bir kırılma değil; dijital dünyada dil bulan, yön kazanan, meşruiyet üreten ve birbirini çoğaltan bir yapı. Bu çocuklar yalnız değil. Aynı hikâyenin, aynı öfkenin, aynı düşmanlık dilinin içinde yan yana geliyorlar.
Bir ülkede kadınlar ölmeden önce “Başıma bir şey gelirse intihar demeyin” demek zorunda kalıyorsa, mesele artık tek bir hayatın trajedisi değil, o ülkenin kadınları ve çocukları için kurduğu hayat düzenidir.
Sokakta çeteler büyürken ekranda “içeriyi koruyan” bir mafya figürü yükseliyor. Suç millîleştiriliyor, şiddet estetize ediliyor; güçlü baba yüceltildikçe otoritenin karanlık yüzü görünmezleşiyor.
Mesele ne sadece “ahlaksız zenginler”, ne “hasta bireyler”, ne de “bozuk kültürler.” Güçlünün lehine işleyen toplumsal cinsiyet kodlarının, ekonomik ayrıcalıkla birleştiğinde ürettiği dokunulmazlık. Olağanlaşmış erkeklik rejimi dev bir suç örgütü gibi işliyor. Zehra Çelenk yazdı.
Penguene olan ilgimizde ironik olan şu: Sürüden ayrıldığını düşünenlerimizin sayısı, neredeyse sürünün kendisinden daha kalabalık. Herkes kenarda, herkes dışarıda, herkes yalnız. Herkes kendini sürüden ayrı hissediyor, öyleyse sürü nerede? “Kenar” bu kadar kalabalıksa “merkez” nerede?
