Yazar, senarist. 2017’den beri köşe yazıları yazıyor, TV-sinema işleri ve edebiyatla uğraşıyor. Hayatta Kalma rehberi ve Gece Unutkandır kitaplarının yazarı.
Düğün var, gelin var, damat var; memleketin makbul hayat tasavvurunun bütün dekoru yerli yerinde. Bir tek arzu uslu durmuyor. Mabel Matiz’in yaptığı belki de bu: Karikatürize edilerek zararsızlaştırılamayan, yokmuş gibi davranılamayan arzuyu hayatın ortasına, üstelik neşesinden vazgeçmeden bırakmak.
Ülkece kanıksadığımız kademeli mutsuzluğu bu kez ne nostalji ne yaz ne de neşenin kendisi dağıttı. Bunu, adıyla da "devrimci" duran bir komedyen yaptı. Deniz Göktaş, ince mizahıyla on gündür yalnızca güldürmedi, bizi yerimizden de azıcık oynattı.
Deniz Göktaş politik olduğu için komik değil, gerçekten komik olduğu için politik "söz"ünün etkisi de büyüyor. İnsanlar onu yalnızca kendi adlarına söylenemeyeni söylediği için değil, kendi hayatlarını ilk kez bu kadar sahici, gösterişsiz ve zekice anlatılmış hâliyle gördükleri için seviyor.
Belki de mesele fili kaçırıp kaçırmadığımız değil. Kuyruğunu gördüğümüzde hâlâ orada olduğuna inanabilmek. Yorgunluk çağının yeni sözlüğü, kaybettiklerimizden çok özlediklerimizi anlatıyor: biraz güven, biraz nefes ve ortak bir gelecek duygusu.
Pek kimsenin gerçekten sevmediği ama bir türlü de hayatımızdan çıkmayan bir medya figürünün portresi. Televizyon, siyaset, skandallar, geri dönüşler. ROK, Türkiye’nin kapatmayı bir türlü beceremediği sekmelerden biri gibi…
Bugünün şiddeti yalnızca bireysel bir kırılma değil; dijital dünyada dil bulan, yön kazanan, meşruiyet üreten ve birbirini çoğaltan bir yapı. Bu çocuklar yalnız değil. Aynı hikâyenin, aynı öfkenin, aynı düşmanlık dilinin içinde yan yana geliyorlar.
