1970’li yıllara şöyle bir baktığınızda global çapta krizlerin ve siyasi çalkantıların yaşandığı bir dönemle karşılaşıyorsunuz. Özellikle -ve sürpriz olmayacak şekilde- ABD bu gidişatın bayrağını taşıyor.
Vietnam Savaşı’nın etkileri günlük yaşamda ciddi problemlere yol açıyor. Savaştan dönen askerlerin topluma uyum sağlayamaması, suç oranlarının artışı ve güvensizlik fazlasıyla artıyor.
1972'de patlak veren Watergate Skandalı’nın etkisiyle insanlarda, kurumlara yönelik bir paranoya da gelişiyor. Diğer taraftan, 1973’teki Petrol Krizi ve ardından gelen büyük ekonomik problemler, şehirleri iflasa götürüyor.
2020’lerde çırpınan ve dünyada ne olduğunu anlamaya çabalayan birçoğumuz için epey tanıdık bir tablo. Biz de savaş ihtimallerinin, ponzi skandallarının, bitmek bilmeyen ekonomik krizlerin, siyasi baskıların ve “Ne olacak bu halimiz?” bilinmezliğinin savurduğu yumruklara rağmen, nakavt olmamaya çalışan boksörler gibiyiz ne de olsa.
Fakat her bunalım ya da kriz, yeni şeylerin köklerini de besliyor bir şekilde. 70’ler ABD’si özelinde yaşanan toplumsal karamsarlık ve tükenmişlik hissi, sinema sektörüne “pozitif” bir şekilde yansımıştı örneğin. Bu gidişat, büyük stüdyoların ticari ezberlerini kökten sarsmış, yönetmenlere ve auteur sinemacılara alan açan Yeni Hollywood akımının da başlamasına zemin hazırlamıştı.
Diğer taraftan 1968’de yürürlüğe giren yaş sınırlaması sistemiyle birlikte filmlere doğrudan sansür müdahalesi de ortadan kalkmıştı. Bunun yerine yeni filmler, cinsellik ve şiddet gibi unsurlar gözetilerek yaş gruplarına ayrılıyor ve Rated R, PG-13 gibi ibarelerle (Türkiye’deki 13+, 18+ ibareleri gibi) vizyona giriyordu. Bu gibi gelişmelerin neticesinde The Godfather, Network, Taxi Driver ve All the President’s Men gibi kült ve eleştirel filmler çıkmıştı ortaya.
Sinema sektörü açısından birçok şey iyiydi, hoştu da işte… İnsanların, bağ kurabileceği ve umut devşirebileceği karakterleri de seyretme ihtiyacı doğdu bir noktada. Tam da o ihtiyacı karşılayan hikâyelerden birisiydi Rocky (1976). Biraz şans biraz da ısrarın etkisiyle bu beklentiye güzel bir yanıt vermiş, karşılığında on dalda aday olduğu Oscarlardan En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Kurgu ödüllerini almıştı.
Üstelik Rocky’nin yapım süreci de tıpkı karakterinki gibi bir inatlaşma öyküsüydü aslında. Green Book (2018) ile iki Oscar kazanan yönetmen Peter Farrelly de yeni filmi I Play Rocky ile bu sürece odaklanıyor. Vizyona girişinden tam elli yıl sonra filmin perde arkasında yaşananları, Sylvester Stallone’un nasıl Rocky’ye dönüştüğünü ve 70’lerin sinema sektörünü bir docu-drama estetiğiyle perdeye yansıtıyor.
