Tomris Uyar’ın karşısındayım. Lamartine Caddesi’ndeki evinde. Turgut Uyar öleli taş çatlasa altı yıl olmuş fakat koridorun ucunda her an görüneceği umudu sönmemiş olan o evdeyim. Yüzünde bir ifade. Teybin kayıt düğmesine basıp aramızdaki sehpanın üzerine koyuyorum.
Değişken ruh hali sebebiyle aşırılıklarla dolu, fırtınalı bir hayat yaşamış, çoğunlukla deliliğin sınırlarında gezmiş bir annenin çocuğu olmak... Fransız yazar Violaine Huisman bu hassas konuyu cesaretle ele alıyor, hem de sevgi dilinden hiç ödün vermeden.
Ülkece kanıksadığımız kademeli mutsuzluğu bu kez ne nostalji ne yaz ne de neşenin kendisi dağıttı. Bunu, adıyla da "devrimci" duran bir komedyen yaptı. Deniz Göktaş, ince mizahıyla on gündür yalnızca güldürmedi, bizi yerimizden de azıcık oynattı.
Koku, hafızamızın ve hayatta kalma becerimizin en temel taşlarından biri. Bazen de çürümenin, suskunluğun, adaletsizliğin habercisi. Zehra Çelenk'in Gece Unutkandır'ı, koku metaforu üzerinden toplumsal çürümeyi, kadın cinayetlerini ve adalet arayışını güçlü bir polisiye kurguyla buluşturuyor.
Başvurunuz işleniyor...Lütfen gelen kutunuzu kontrol edin ve kaydınızı onaylamak için gönderdiğimiz bağlantıya tıklayın.E-posta gönderirken bir hata oluştu
