LGS bir yarışın ötesinde, aileler için bir çıldırma hali. Çocukların geleceği uğruna her yol mübah sayılıyor. Dikkat eksikliği için verilen reçeteli ilaçlar, tanı olmadan, performansı artırmak amacıyla kullanılabiliyor. Peki aileler bu ruh haline nasıl ve neden giriyor?
İç karardığında, öfke kabardığında, kafa bulandığında, umut solduğunda devam edebilmek için insanın elinden ne gelir? Kişisel sakin kalma kılavuzumu takdimimdir…
Bir gün fark ediyoruz ki yaşlanan sadece biz değiliz. Yıllarca bize kol kanat geren anne-babalarımızın güçten düştüğünü görmek, güvenli alanımızı en derinden sarsıyor. Peki sağlık önerilerimizi reddeden, inatlaşan, adeta ergen gibi davranan ebeveynlerimizle bu yeni dönemde nasıl ilişki kuracağız?
Türkiye’de de dünyada da durum benzer: Siyaset, ileri yaştaki erkeklerin güdümünde. Dünyanın ortanca yaşı 30, erkek liderlerin ortalama yaşı ise 65. Siyaseti bir kamu görevi gibi değil, elinden mikrofonu bırakması imkansız ömürlük bir sahne gibi görenler, temsiliyet ve demokrasiyi nasıl etkiliyor?
Hepimiz aynı ortamdayız ama hiçbirimiz birbirimize temas etmiyoruz. Kulaklıkları çıkarıp yabancı birine "seni görüyorum" demenin, hem karşı tarafın hem de bizim dopamin seviyemizi nasıl değiştirdiğini inceliyoruz.
Artık daha sık karşılaşılan psikolojik bir sorun var: Telefobi. Telefonda konuşmaya korkuyorlar ya da en azından kaygı duyuyorlar. Üstelik bunu yaşayanların sayısı hiç de az değil. Randevu alamayan, iş görüşmesi yapamayan, arkadaşlarıyla bile konuşamayanlar var. Peki nereden çıktı bu telefobi?
