Türkiye’de de dünyada da durum benzer: Siyaset, ileri yaştaki erkeklerin güdümünde. Dünyanın ortanca yaşı 30, erkek liderlerin ortalama yaşı ise 65. Siyaseti bir kamu görevi gibi değil, elinden mikrofonu bırakması imkansız ömürlük bir sahne gibi görenler, temsiliyet ve demokrasiyi nasıl etkiliyor?
Hepimiz aynı ortamdayız ama hiçbirimiz birbirimize temas etmiyoruz. Kulaklıkları çıkarıp yabancı birine "seni görüyorum" demenin, hem karşı tarafın hem de bizim dopamin seviyemizi nasıl değiştirdiğini inceliyoruz.
Artık daha sık karşılaşılan psikolojik bir sorun var: Telefobi. Telefonda konuşmaya korkuyorlar ya da en azından kaygı duyuyorlar. Üstelik bunu yaşayanların sayısı hiç de az değil. Randevu alamayan, iş görüşmesi yapamayan, arkadaşlarıyla bile konuşamayanlar var. Peki nereden çıktı bu telefobi?
Dijitalleşme hayatımızda yer ettikçe eşitsizliğin dijital boyutlarıyla tanışıyoruz. TÜBİTAK destekli bir araştırmayla Türkiye’de ilk kez dijital eşitsizliğin haritası hazırlanıyor, çalışmada internet erişimi olanlar arasında kullanım farklılıkları ölçülüyor. Araştırmanın ilk kitabı çıktı.
Diplomanın üstüne motosiklet ehliyetinin şart, beyaz yakanın üstüne kask takılmasının zorunlu, proje yetiştirmenin üstüne siparişi yetiştirmenin “must” olduğu bir dönemdeyiz. Beyaz yaka, “yaşamak” için ek iş yapıyor.
Kamusal alanların giderek daraldığı kentlerde sosyalleşmek bir bütçe meselesine dönüştü. Oysa ev ve iş dışında düşük bütçeyle sosyalleşilebilecek müşterek alanlar, yani “üçüncü mekan”lar da mümkün. Ankaralıların yeni uğrak noktası Esat Hâl, bunun bir denemesi. Peki bu mekan gerçekten herkesin mi?
