Tablet verilen çocuklar birkaç dakikada sakinleşebiliyor ama psikolojik dayanıklılıkları da ellerinden alınıyor. Araştırmalara göre, erken çocuklukta ekranlar duygu düzenleme becerilerini etkileyebiliyor, çocuk beyninin en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biriyse kaçmaya çalıştığımız can sıkıntısı.
Günümüzde birçok ebeveyn, çocuğunun mutsuzluğunu kendi başarısızlığı gibi görüyor. Bazıları çocuğu için aşırı kaygı duyuyor. Oysa kaygı direksiyona geçtiğinde, koruma ile kontrol arasındaki çizgi bulanıklaşıyor. Sevgiyle yaptığımız şey, çocuğun güçlenme alanını daraltabiliyor. Peki ne yapmak lazım?
Bir gün fark ediyoruz ki yaşlanan sadece biz değiliz. Yıllarca bize kol kanat geren anne-babalarımızın güçten düştüğünü görmek, güvenli alanımızı en derinden sarsıyor. Peki sağlık önerilerimizi reddeden, inatlaşan, adeta ergen gibi davranan ebeveynlerimizle bu yeni dönemde nasıl ilişki kuracağız?
Hepimiz aynı ortamdayız ama hiçbirimiz birbirimize temas etmiyoruz. Kulaklıkları çıkarıp yabancı birine "seni görüyorum" demenin, hem karşı tarafın hem de bizim dopamin seviyemizi nasıl değiştirdiğini inceliyoruz.
Artık daha sık karşılaşılan psikolojik bir sorun var: Telefobi. Telefonda konuşmaya korkuyorlar ya da en azından kaygı duyuyorlar. Üstelik bunu yaşayanların sayısı hiç de az değil. Randevu alamayan, iş görüşmesi yapamayan, arkadaşlarıyla bile konuşamayanlar var. Peki nereden çıktı bu telefobi?
Küstah, başkalarını hor görüp kendine her şeyi hak gören, yalancı, içi boş ve agresif karakterlerin en uç temsilcilerinden sayılan ABD Başkanı, dünyayı yakıp yıkıyor. Tek o mu? İşte, evde veya sosyal ortamda karşılaştığımız küçük Trump’ları tanıma ve onlarla baş etme rehberine buyrun.