Boğaziçi Üniversitesi'nde Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler okudu. Bilgi Üniversitesi Kültürel İncelemeler'de yüksek lisansını tamamladı. Fayn'da editör.
Normalde izlediği şeylere ağlamak konusunda çok katı olan ben, Zeytin Ağacı’nı izlerken çok ağladım. Neden? Hatta daha da ötesi, başıma çok nadiren gelen bir olay olsa da, kurgusal dünyaların karşısında bizi ağlatan şey tam olarak ne?
Fabrika, unvanların içinin boşaldığı, anlamın yitirildiği modern çalışma hayatını ele alan başarılı bir hiciv. Japon yazar Hiroko Oyamada’nın ödüllü romanı, bir fabrikada işe başlayan üç karakter üzerinden yaşamın amacı ile anlamlı bir işte çalışma arasındaki kırılgan dengeyi sorgulatıyor.
Troya'nın binlerce yıllık taşları arasında dolaşırken insan aynı soruya takılıyor: Bizden önce kimler vardı, bizden sonra kimler gelecek? Çanakkale'de zamanı büktük; Homeros'tan Nevruz köyü kadınlarına, toprağın altındaki hikâyelerden bugünün emekçilerine uzanan bir hikayenin peşine düştük.
Çiçek derip yollarına sermek bir gün. Kalan üçyüzaltmış küsur gün, görünmeyen emeğin, yoksulluğun ve tükenmişliğin içinde geçiyor. Anneliğin kutsandığı yerde annelerin yükü hâlâ görünmüyor; bakım, fedakârlık ve hayatta kalma mücadelesi sessizce kadınların omzuna bırakılıyor.
Mimar ve yazar Ertuğ Uçar, Ormanda Kaybolmak isimli kitabında, Walter Benjamin’in “Kaybolmak – bir ormanda olduğu gibi – öğrenilmesi gereken bir sanattır” cümlesiyle okuru sözcüklerin arasında kaybolmaya davet ediyor. Uçar’ın metinleri karalamalarıyla birleştiğinde soyut sözcükler vücut kazanıyor.
Belki artık bilgiye erişimimiz çok kolay olduğu için ezberlemek eskisi gibi rağbet gören bir yetenek değil. Ama yaratıcı düşünce için hafızamızı geliştirmeye hâlâ ihtiyacımız var. Antik Yunan’dan beri kullanılan hafıza sarayı metodu ise bunun en etkili yollarından biri.
