Boğaziçi Üniversitesi'nde Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler okudu. Bilgi Üniversitesi Kültürel İncelemeler'de yüksek lisansını tamamladı. Fayn'da editör.
Bu yıl 97’liler 30 yaşına girecek, 30’lar hakkında yeni 20’ler diyorlar, umarım öyledir. 2007’li dendiğinde gözünüzde bir ilkokul çocuğu canlanıyorsa durun; o artık askere gidebilir, evlenebilir ya da tam şu an bir üniversitenin çimlerinde yayılıyor olabilir.
Aile dizimi gerçekten kuşaklar boyunca taşınan yükleri görünür kılan güçlü bir deneyim mi, yoksa ikna edici bir hikâye mi? Kendi aramızda karara varamayınca editörümüz Sinem’i görevlendirdik. Bir gün boyunca o çemberin içinde gördüklerini, yaşadıklarını hem katılımcı hem gazeteci gözüyle anlattı.
Normalde izlediği şeylere ağlamak konusunda çok katı olan ben, Zeytin Ağacı’nı izlerken çok ağladım. Neden? Hatta daha da ötesi, başıma çok nadiren gelen bir olay olsa da, kurgusal dünyaların karşısında bizi ağlatan şey tam olarak ne?
Fabrika, unvanların içinin boşaldığı, anlamın yitirildiği modern çalışma hayatını ele alan başarılı bir hiciv. Japon yazar Hiroko Oyamada’nın ödüllü romanı, bir fabrikada işe başlayan üç karakter üzerinden yaşamın amacı ile anlamlı bir işte çalışma arasındaki kırılgan dengeyi sorgulatıyor.
Troya'nın binlerce yıllık taşları arasında dolaşırken insan aynı soruya takılıyor: Bizden önce kimler vardı, bizden sonra kimler gelecek? Çanakkale'de zamanı büktük; Homeros'tan Nevruz köyü kadınlarına, toprağın altındaki hikâyelerden bugünün emekçilerine uzanan bir hikayenin peşine düştük.
Çiçek derip yollarına sermek bir gün. Kalan üçyüzaltmış küsur gün, görünmeyen emeğin, yoksulluğun ve tükenmişliğin içinde geçiyor. Anneliğin kutsandığı yerde annelerin yükü hâlâ görünmüyor; bakım, fedakârlık ve hayatta kalma mücadelesi sessizce kadınların omzuna bırakılıyor.
