Kamusal alanların giderek daraldığı kentlerde sosyalleşmek bir bütçe meselesine dönüştü. Oysa ev ve iş dışında düşük bütçeyle sosyalleşilebilecek müşterek alanlar, yani “üçüncü mekan”lar da mümkün. Ankaralıların yeni uğrak noktası Esat Hâl, bunun bir denemesi. Peki bu mekan gerçekten herkesin mi?
İstanbul’un çöpleri; derinleşen yoksulluğun, büyüyen sınıf uçurumunun ve değişen tüketim alışkanlıklarının aynası. Taneyle alınan meyveler çöpe düşmüyor, yoğurt kapları bile satılmak için biriktiriliyor, kargo kutuları çoğalıyor. Ali Mendillioğlu ile İstanbul’un atıklarını konuştuk.
Dubai, yıllardır süregelen “Ruhu yok” yorumunun üstünü çok güvenli bir yer imajıyla örtmeyi başarmıştı. “Bana hitap etmiyor” lafını “Bir görmek lazım” ile yenmişti. Yeni dünyanın ruh aramayı rafa kaldırmasının ve lükse ikna olmasının bir sonucu bu durum. Şehrin ortasına düşen bombalara rağmen.
İnsanlar yaşadıkları yerde günlük ihtiyaçlarına, işe, okula, markete, eczaneye, parka en fazla 15 dakikada ulaşabilsin diye özetlenebilecek 15 dakikalık şehir kavramı Ankara’da neden İstanbul’dan bile daha zor? Bu bir kader mi? Durumun değişme ihtimali var mı?
Van’da işsizlik, her sabah işçiler sokağında görünür hale geliyor. Van’da her sabah onlarca kişi, soğuğa ve belirsizliğe rağmen günübirlik iş bulabilmek için işçiler sokağında bekliyor. Bu sokak, kentin derinleşen yoksulluğunun ve yapısal işsizliğinin en görünür yüzlerinden biri.
İzmir'in tarihi Kemeraltı bölgesinin sembolik yapılarından Manisa Akhisar Oteli, geçmişte Yahudi cemaatinden yoksul ailelere yuva olurken, bugün de göçmenler, sığınmacılar, kimsesizler için adeta bir sığınak.