1986 yılında Çengelköy'de doğdu, orada büyüdü, orada baba oldu... 2009 senesiydi, üniversiteden mezun oldu; o gün bugündür hayatını yazı yazarak kazanıyor. Kitaplara ve Türkçeye minnettar.
Türkiye tarımının ihracattaki en önemli kalemi fındıkta üretici akıntıya karşı kürek çekmekten yoruldu. Küresel rekabetteki yanlış politikalar, maden fetişizmi ve kahverengi kokarca istilası derken fındığın geleceği de Türkiye ile aynı kaderi paylaşıyor: Kocaman bir belirsizlik.
Diplomanın üstüne motosiklet ehliyetinin şart, beyaz yakanın üstüne kask takılmasının zorunlu, proje yetiştirmenin üstüne siparişi yetiştirmenin “must” olduğu bir dönemdeyiz. Beyaz yaka, “yaşamak” için ek iş yapıyor.
Türkiye, son birkaç yıldır adeta bir "fiyat etiketi çılgınlığı" yaşıyor. Ancak son günlerde yaşananlar, artık ekonomik bir krizin ötesinde, toplumsal bir sinir harbi hâlini aldı. Peki aldı da biz bir şey duyduk mu, hayır.
“Tok, açın hâlinden anlamaz” ama bir kere aç kalan, aradan yüzyıllar geçse de aç olanın, muhtaç olanın hâlinden anlar. İrlanda’nın ezilen, aç bırakılan ve en nihayet öldürülen halklar için küresel dengeleri elinin tersiyle itip ses çıkarması işte tam da bundan.
Dubai, yıllardır süregelen “Ruhu yok” yorumunun üstünü çok güvenli bir yer imajıyla örtmeyi başarmıştı. “Bana hitap etmiyor” lafını “Bir görmek lazım” ile yenmişti. Yeni dünyanın ruh aramayı rafa kaldırmasının ve lükse ikna olmasının bir sonucu bu durum. Şehrin ortasına düşen bombalara rağmen.
