İnsanlar yaşadıkları yerde günlük ihtiyaçlarına, işe, okula, markete, eczaneye, parka en fazla 15 dakikada ulaşabilsin diye özetlenebilecek 15 dakikalık şehir kavramı Ankara’da neden İstanbul’dan bile daha zor? Bu bir kader mi? Durumun değişme ihtimali var mı?
Van’da işsizlik, her sabah işçiler sokağında görünür hale geliyor. Van’da her sabah onlarca kişi, soğuğa ve belirsizliğe rağmen günübirlik iş bulabilmek için işçiler sokağında bekliyor. Bu sokak, kentin derinleşen yoksulluğunun ve yapısal işsizliğinin en görünür yüzlerinden biri.
İzmir'in tarihi Kemeraltı bölgesinin sembolik yapılarından Manisa Akhisar Oteli, geçmişte Yahudi cemaatinden yoksul ailelere yuva olurken, bugün de göçmenler, sığınmacılar, kimsesizler için adeta bir sığınak.
İstanbul’un tuğlalarına hiç yakından baktınız mı? Kırmızı Mektep’in duvarından Kadıköy’deki bir saksıya, Büyükada’daki yetimhaneden tren istasyonlarına uzanan bu iz sürme hikâyesi, basit bir tuğlanın deprem korkusunu, sınıf farklarını ve unutulmuş hayatları nasıl kaydettiğini gösteriyor.
Belgrad Ormanı, kafeler, otopark projeleri ve “gençleştirme” adı altında kesilen ağaçlarla tehdit altında. Ormanda toplanan çevre örgütleri ve İstanbullular, “Belgrad Ormanı sahipsiz değildir” uyarısı yaptı ve rant çalışmalarının durdurulmasını istedi.
İstanbul’da vapurla seyahat etmek yalnızca bir kıtadan diğerine geçmek değil, şehir içi yolculuk yaparken yürekteki gamı kederi Boğaz’ın serin sularına bırakmak, ferahlamak demek. Çağla Öztek, vapurdan öte birer “yuva” da olan Dolmabahçe, Fenerbahçe ve Paşabahçe’yi yazdı.
