40 yaşını geçince, emeğimi satıp gelir elde eden bir işçi olduğumu idrak ettiğimi itiraf etmeliyim. Zaman içinde yıllık iznimden, haftasonumdan vermeyi normal hale getirmişim. Esamesi okunmayan kontratlara alışmışım. Ama haftasonu işle ilgili e-posta atmanın uygunsuz olduğu kültürler de var.
Diplomanın üstüne motosiklet ehliyetinin şart, beyaz yakanın üstüne kask takılmasının zorunlu, proje yetiştirmenin üstüne siparişi yetiştirmenin “must” olduğu bir dönemdeyiz. Beyaz yaka, “yaşamak” için ek iş yapıyor.
İş ilanlarında tutku olarak tarif edilen şey aslında karşılığı ödenmeyecek fazla mesai. Esnekliğin anlamı güvencesizlik, startup ruhu da hak kaybı. Ofiste sınırsız atıştırmalık vaad edenler sizi ofis dışına çıkartmamayı planlıyor olabilir. İş ilanlarının anlamını yapay zeka desteğiyle analiz ettik.
Üst üste iş değiştirip benzer sorunlar yaşıyorsanız, “Sorun bende mi?” sorusu kaçınılmaz hale gelir. Ancak her problem kişisel yetersizlik değildir. Bazen mesele, fark etmeden tekrar ettiğiniz bir döngüdür.
Kariyer basamaklarını tırmanırken karşımıza çıkan en büyük engel: Networking stresi. “Ben burada ne yapıyorum?’’ dediğiniz o anları yönetmek ve etkinlik sonrası kendinizi suçlamayı bırakmak için bilmeniz gerekenler.
Ahlak Bekçisi bu hafta bir okur mektubunu değerlendirmiyor. İş dünyasının sosyal medyası LinkedIn'da bir paylaşıma rastlamış, ahlaki olarak ilgisini çekmiş. Onu değerlendirmek istedi, biz de “neden olmasın” dedik.
