Meme kanseri operasyonu sonrası pek çok kadının sorduğu soru bu. Çiğdem Rençber de onlardan biriydi. Yıllarca kendi gibi aynalara küsen kadınlara meme ucu simülasyonu yaptı. Şu an tek düşündüğü nükseden kanserini yenmek ve yeniden işinin başına dönmek.
“Türkiye nüfusu yaşlanıyor” klişesi artık geçersiz, nüfus yaşlanalı çok oldu. Aile yılı yetmeyince ilan edilen aile 10 yılı da bu gidişle faydalı olmayacak. Ve bunun dijital platformlarda yayınlanan dizilerin senaryolarıyla ilgisi yok.
Anne hem canını verecek kadar sever bebeğini, hem de bırakıp kaçmak ister. Hem bütünüyle masum ve savunmasız olan o küçücük canlının başına gelebilecek en kötü kazaları öngörmeye, önlem almaya çalışır, hem de öngörüleri istemsiz düşlemlere dönüşür bazen ve onları dilekleri zannetme gafletine düşer.
Dağınık saçlar, akmış eyeliner, buruşuk tişörtler… “Messy girl” kusursuzluk baskısına karşı bir kaçış gibi sunuluyor. Kadıköy’de romantize edilen dağınıklık, başka bir mahallede bakımsızlık olarak okunabiliyor. Peki, dağınık bir kadın olmak hâlâ ayıp mı, yoksa artık rahatlayabilir miyiz?
Geçtiğimiz günlerde sadece kadınlardan oluşan bir Ukrayna dron timi dünya medyasının gündemi oldu. Her daim propaganda aracı olan kadın savaşçılardan biri de II. Dünya Savaşı’nda ünü dünyaya yayılan Kızıl Ordu’dan “Lady Death” lakaplı keskin nişancı bir askerdi.
Regl olmak doğal bir süreç; ancak Türkiye’de ve dünyada hâlâ pek çok kişi için regl dönemi hijyen ürünlerine erişememek ve sosyal hayattan uzaklaşmak demek. Regl yoksulluğu, milyonlarca insanın sağlık, eğitim ve gündelik yaşamını doğrudan etkileyen bir gerçek.
