Yankı odalarının duvarlarını yıkın. Çok seslilik, farklı bakış açıları ve yeni perspektifler için Fayn yazarlarının kaleme aldıkları görüş yazılarını takipte kalın.
Deniz Göktaş politik olduğu için komik değil, gerçekten komik olduğu için politik "söz"ünün etkisi de büyüyor. İnsanlar onu yalnızca kendi adlarına söylenemeyeni söylediği için değil, kendi hayatlarını ilk kez bu kadar sahici, gösterişsiz ve zekice anlatılmış hâliyle gördükleri için seviyor.
Adalete duyduğumuz güvenin, kurumların bizi koruyacağına dair inancımızın, bir toplumda hesap sorulabilirliğin var olacağına dair inancımızı kaybetmenin de yasını tutuyoruz. Yas, bazen gerçekleşmeyeceğini fark ettiğimiz bir geleceğin ardından gelir. Şengül Hablemitoğlu yazdı.
ABD ile İran arasındaki mutabakat, barış anlaşması falan değil, ateşkesi uzatmaya yönelik bir metin. Mutabakat, hem ilgili ülkeler hem bölge hem de dünya için belirsizlikleri ortadan kaldırmaktan çok yeni sorunlar yaratmaya aday gibi gözüküyor. İşte mutabakat metninin bilinenleri ve bilinmezleri…
Uçakta en büyük sorun ağlayan bebekler mi? Belki de asıl mesele, daralan koltuk aralarında kaybettiğimiz ortak yaşam kültürü. Kabin memurlarının tanıklıkları ve yolcuların görünmeyen hikâyeleri eşliğinde, bulutların üzerinde nezaketin neden türbülansa girdiğini sorgulayan bir yolculuğa çıkıyoruz.
Günümüzde birçok ebeveyn, çocuğunun mutsuzluğunu kendi başarısızlığı gibi görüyor. Bazıları çocuğu için aşırı kaygı duyuyor. Oysa kaygı direksiyona geçtiğinde, koruma ile kontrol arasındaki çizgi bulanıklaşıyor. Sevgiyle yaptığımız şey, çocuğun güçlenme alanını daraltabiliyor. Peki ne yapmak lazım?
Bizim evde Gulyabani devreye girdiğinde, kimsenin sorumluluğu kalmıyordu. Karar alıcılar, yani yetişkinler, meseleyi ona bağlıyordu. Devlet aklı kavramı da böyle. Bir kez bu kavrama sığındığınızda kimsenin sorumluluğu kalmıyor. Oysa demokratik siyasetin özü tam da bunun tersi: Hesap sorulabilirlik.
