Tomris Uyar’ın karşısındayım. Lamartine Caddesi’ndeki evinde. Turgut Uyar öleli taş çatlasa altı yıl olmuş fakat koridorun ucunda her an görüneceği umudu sönmemiş olan o evdeyim. Yüzünde bir ifade. Teybin kayıt düğmesine basıp aramızdaki sehpanın üzerine koyuyorum.
Değişken ruh hali sebebiyle aşırılıklarla dolu, fırtınalı bir hayat yaşamış, çoğunlukla deliliğin sınırlarında gezmiş bir annenin çocuğu olmak... Fransız yazar Violaine Huisman bu hassas konuyu cesaretle ele alıyor, hem de sevgi dilinden hiç ödün vermeden.
Koku, hafızamızın ve hayatta kalma becerimizin en temel taşlarından biri. Bazen de çürümenin, suskunluğun, adaletsizliğin habercisi. Zehra Çelenk'in Gece Unutkandır'ı, koku metaforu üzerinden toplumsal çürümeyi, kadın cinayetlerini ve adalet arayışını güçlü bir polisiye kurguyla buluşturuyor.
Yenal Bilgici: “İyi olan şeylerin uydurma olduğunu düşünmeye eğilimliyiz. Çünkü hakikat ayarlarımızla oynandı. Dijital yeni dünyanın da bunda rolü var, kendi hakikatini egemen kılmaya çalışan iktidarın da. Ama tesadüflere inanmak gerekir. Hayat karşılaşmaların gücüyle ilerliyor.”
Ansiklopediler, bilgi birikimini yazıya döken insanların alınterini, göznurunu devşirmez, kıymetbilmez bir mirasyedi gibi yağmalamaz. Size “Bu harika bir soru!” gibi müşteri tavlamaya çalışan satışçı sahtekârlığında laflar etmez. Askeri teknolojilerle işbirliği yapmaz.
Fabrika, unvanların içinin boşaldığı, anlamın yitirildiği modern çalışma hayatını ele alan başarılı bir hiciv. Japon yazar Hiroko Oyamada’nın ödüllü romanı, bir fabrikada işe başlayan üç karakter üzerinden yaşamın amacı ile anlamlı bir işte çalışma arasındaki kırılgan dengeyi sorgulatıyor.
