Geçmiş güzel günleri hatırladığımızda onların cazibesi sarıyor etrafımızı. İyi, adaletli günler elimizi uzatabileceğimiz kadar yakında olabilir mi, diye düşünüyoruz. Uzanıp hakkımız olan yaşama erişemedikçe de geçmişin kötülük dolu günleri beliriyor, fasit dairenin içinde olduğumuza emin oluyoruz.
Sizin de yerleşti mi o sıkıntı göğsünüze? Sarıp saracağım diye boğduklarınıza bir özür geçti mi içinizden? İşte orası Ahmet Güntan’ın sizi dürttüğü yerdir, orada kendisi dahil kimseye huzur yoktur. Çünkü o huzursuzluğu yazar, huzuru nafile arar. Çok estetik, çok politik, çok şairlik gerektirir bu.
Acı dolu yaşamıyla bir roman karakterini aratmayan, yaşadığı trajediden yazar olarak çıkan ve çağdaşı edebiyatçıların edebi dehasına saygı duyduğu Yiyun Li, insani bağların en olmayacak koşullarda nasıl kurulabildiğini, dipsiz boşluklarda var olabilmeyi ustalıkla yazıyor.
Christopher Nolan'ın Odyssey filmi yalnızca bir uyarlama değil; destan ile sinemanın karşılaşması. Aralarında üç bin yıl ve bir IMAX kamerası olsa da Homeros ile Nolan aynı anlatı tezgâhında çalışıyor. Bu ortaklık nerede güçleniyor, sinema destandan nerede ayrılıyor? İnsan evine ne zaman dönüyor?
Olaylar, güzellikleri saymakla bitmeyecek Su Altında Ay adlı barda George Orwell karanlığa kahkahalar fırlatırken cereyan ediyor. Toplumsal hayatta ne yoksa burada var. Barın içi erdemlerini yitirmemiş insanlarla tıka basa dolu.
Ey okur, dikkatle bakarsan kırtasiye malzemelerinin, yılbaşı süslerinin, kupaların, hediyelik eşyaların, şekerlemelerin arkasında kitap görebilirsin!
