17 Ağustos depreminin üzerinden 27 sene geçti. Ülkenin tamamına yayılan “kentsel dönüşüm” süreci inşaat firmalarının lehine gelişiyor. Bazı mahalleler yok oluyor, kimliğini, dokusunu kaybediyor. “1 Umut” adlı dernekse bu mücadelede mahallelinin yanında.
6 Şubat’tan sonra Ece Mazı ve kızı Eylül için yaşam, kayıplar ve engellerle yeniden şekillendi. Enkazdan sağ çıkarılan Ece Mazı sağ bacağını, Eylül ise sol kolunu kaybetti. Eylül, çok sevdiği yüzmeyle, Ece Mazı ise kızının sevgisiyle hayata tutunuyor. Anne-kız için hayat, her şeye rağmen sürüyor.
İnsanın büyüdüğü, yaşadığı, bildiği mekanın tanımsız ve yabancı bir hâl alması “yerinde gurbet” hâlini ifade eder. Orada olduğumuz hâlde, artık orada hissetmediğimiz bir gurbet hâli. İşte Antakyalılar, 6 Şubat’tan beri bunu yaşıyor çünkü şimdiki Antakya bildikleri Antakya değil.
6 Şubat’ta Adıyaman’da enkaz altında kalan Dicle, annesini ve kardeşini kaybetti. Belinde dokuz vida, yanında enkazdan çıkarılan piyanosu var. Onun hikayesi, Adıyaman’ın üçüncü yılında hâlâ süren toparlanma mücadelesiyle kesişiyor.
6 Şubat depremlerinde on binlerce insan öldü. Milyonlarca insan evsiz kaldı. Müteahhitler serbest, kamu görevlileri kollanıyor, davalar sürüncemede. Eğer bu ölümler kader değilse, kayıpların siyasi ve hukuki sorumluları nerede?
Marmara’da beklenen büyük depreme AFAD, BAK Kadıköy gibi kurumlar hazırlık yapıyor ama sanırım kaosun ve çaresizliğin asıl ilacı yeni nesil komşuculukta, yani mahallelerdeki gönüllü örgütlenmelerinde olabilir.
