Bir siyasetçi için geçmiş, kalabalığın dağıldığı miting meydanına benzer. 

Sandalyeler toplanır, pankartlar indirilir, sloganlar unutulur. 

Ancak gazete kupürleri, televizyon kayıtları ve mahkeme dosyalarının hafızası kalabalıklardan daha kuvvetlidir. Yıllar sonra siyasetçi hakkında yeni bir tartışma başladığında, eskiler hiç beklenmedik yerden çıkar ve söz ister. 

Siyasetin böyle bir huyu vardır: İnsan bazen en çetin muhalefeti kendi geçmişinde görür.  

7 Şubat 1979’da, İ.E.T.T.’de personel sınavına giren 22 yaşındaki Mustafa Sarıgül; yazılıdan 100, sözlüden 73 alıp, 87 ortalamayla sınavı kazanacaktı. 

Sonrasında da ‘9494’ numaralı üniformasını giyip tahsilat müdürlüğünde çalışmaya başlayacaktı. Gelecekte pek çok seçim kazanacak, bir o kadarını kaybedecek, bazı partilerin kapısından girecek, bazılarından ise çıkarılacaktı. Bir gün belediye başkanı, bir gün genel başkan adayı, başka bir gün milletvekili olacaktı. Fakat sözlü sınavı hiçbir zaman bitmeyecekti.

Babaya gönderilen selam

Mustafa Sarıgül 15 Kasım 1956’da, Erzincan’ın İliç ilçesine bağlı Güngören Köyü’nde doğdu. 

2013’te Ayşe Arman’a anlattığına göre annesi onu armut toplarken, bir ağacın altında dünyaya getirdi. Göbek bağını ise bir taşla kesmek zorunda kaldı. Babası Hakkı Sarıgül, İstanbul’da limanda hamallık yapıyor, ailesine para gönderiyordu.

6 yaşına kadar babasını görmemişti Sarıgül. Köyde hayvan otlatmaya çıktığında gökyüzünden geçen uçaklara bakıp, “Tayyare, tayyare! İstanbul’daki babama selam söyle!” diye sesleniyordu. Bu çocukluk hatırasının, Mustafa Sarıgül’den başka bir tanığı var mı bilmiyoruz. Ancak insanın kendini anlatmak için seçtiği hatıralar da, elbet bir şeyler söyler… Bu hatıra gibi:

“Bir gün köye İstanbul’dan bir adam geldi. Büyüklere sigara, çocuklara ise şeker dağıtıyordu. Elinden şeker aldığım adam, babammış. O gün öğrendim.”

Aile, 1962’de İstanbul’a taşındı. Köydeki yoksulluğu geride bıraksalar da, İstanbul’un yoksulluğu daha bir başkaydı. Sarıgül’ün İstanbul’unda tuvaleti olmayan tek odalı evler, iş arayan insanlar, çalışmak zorunda kalan çocuklar vardı. Tıpkı kendisi ve apartman görevlisi olarak hayata tutunmaya çalışan ailesi gibi.

Zorlu bir çocukluktan sonra, erken yaşta siyaset girdi hayatına. CHP’nin kapısını çaldı. Gençlik kollarında çalıştı, örgüt toplantılarına katıldı. İ.E.T.T. sınavını kazandığında siyaset merakını çoktan celbetmişti.

O yıllardaki Sarıgül, siyasi kariyerinin nereye varacağını muhtemelen bilmiyordu. Fakat yıllar sonra kendi hayatını anlatırken yaşamındaki dönüm noktalarını sıradan değişimler olarak görmediğini söyleyecekti. Çobanlığın da, memuriyetin de, gençlik örgütleri günlerinin de belediyeciliğin de aynı yükseliş hikayesinin basamakları olduğuna inanacaktı.

Bir aşk, iki cenaze

Genç Sarıgül’ün hayatına, Gülsüm Hülya Köksaloğlu girdi. Hülya, CHP İstanbul Milletvekili Abdurrahman Köksaloğlu’nun kızıydı. Sarıgül’ün anlatımına göre bu ilişkiye en büyük itiraz, Hülya’nın babasından geldi. Aynı zamanda zengin bir iş insanı da olan Köksaloğlu, kızının, ailesi kapıcılık yapan genç bir adamla evlenmesini istemiyordu. Bu savaştan Sarıgül galip çıktı ve Hülya ile evlendiler. Sarıgül’ün ilk evliliği yalnızca aşk hikayesinden ibaret olmayacaktı. Siyaset ve aile hayatının birbirine karıştığı, acı kayıpların yaşanacağı yıllar olacaktı.

Abdurrahman Köksaloğlu, 15 Temmuz 1980’de, İstanbul Şişli’deki ofisinde silahlı saldırıyla öldürüldü. Babasının ölümünün ardından büyük acı yaşayan Hülya’ya, akciğer kanseri teşhisi kondu. Sarıgül’ün anlatımına göre Hülya, geride kendisinden bir çocuk bırakmak istiyordu. Doktorların tüm uyarılarına rağmen bu isteğinden vazgeçmedi ve bugün babası hakkında itirafçı olduğu iddia edilen Abdurrahman Emir’i, 1981’de dünyaya getirdi. Oğlu Emir’e doyamayan Hülya, 1984’te, henüz 27 yaşındayken hayatını kaybetti.

Böylece genç Sarıgül, henüz 30’una varmadan hem kayınpederini hem de eşini kaybederek küçük bir çocukla baş başa kaldı.  

Köksaloğlu’nun (Emir Sarıgül’ün itirafçı olarak verdiği iddia edilen ifadeye göre) ‘mirasına konan’ Sarıgül, siyasi kariyerine yükselerek devam etti. 1987’de SHP’den İstanbul milletvekili seçildi. Artık o Türkiye’nin en genç milletvekiliydi.