Zaman algımız doğduğumuz kültüre mi bağlı, yoksa kişiliğin bir parçası mı? Yanıt, ikisi de. Üstelik içinde bulunduğumuz çağda, dakiklik eskisi gibi bir erdem de olmayabilir. “Zaman kişiliği” nedir ve ilişkilere ne yapar? Zaman kavramına kısa bir bakış attık.
“Bazı soruların cevaplarını bulmak üzere her zaman antik çağların sunduklarından medet umacağız” diyen Arkeolog İsmail Gezgin’le içinden geçtiğimiz günleri konuştuk.
Başkalarını memnun ederken kendinden uzaklaşanlar, hayır diyemeyenler, henüz ortaya bile çıkmamış huzursuzluğu sezenler… Bunlar bir karakter özelliği değil, hayatta kalma ve onay alma stratejisi olabilir mi? Kendinden gayrısını gözetmeye dayalı people pleasing sendromu nedir, yakından bakalım.
Ranta kurban giden yeşil alanlar, maden için tıraşlanan dağlar, çöpten geçilmeyen ormanlar… Hemen hemen hepsi doğayla bağ kuramamanın bir sonucu. Oysa doğaya hükmetmeyi değil onun bir parçası olmayı seçebilirdik. Peki biz doğayla bağımızı tam olarak nerede kaybettik?
Yozlaşmış ve işlemeyen bir dünya düzeninin içindeyiz ve bununla yaşamayı öğreniyoruz. Zira başka çaremiz yok. Bir alternatif aradığımız ama olan bitene rağmen hayatımıza devam etmeye çabaladığımız bu günleri anlatan bir terim var: “hipernormalleşme”.
Sosyal antropolog Prof. Tayfun Atay’a göre, erkeklik hâlâ en çok erkekleri eziyor. Ama bir yandan da, toksik erkekliği üretmek, “erkeklik gösterisi”nde bulunmak, kısacası “erkeklik, erkekleri nasıl insanlığından eksiltiyor”a dair farkındalık da artıyor.
