İnsanın büyüdüğü, yaşadığı, bildiği mekanın tanımsız ve yabancı bir hâl alması “yerinde gurbet” hâlini ifade eder. Orada olduğumuz hâlde, artık orada hissetmediğimiz bir gurbet hâli. İşte Antakyalılar, 6 Şubat’tan beri bunu yaşıyor çünkü şimdiki Antakya bildikleri Antakya değil.
6 Şubat’ta Adıyaman’da enkaz altında kalan Dicle, annesini ve kardeşini kaybetti. Belinde dokuz vida, yanında enkazdan çıkarılan piyanosu var. Onun hikayesi, Adıyaman’ın üçüncü yılında hâlâ süren toparlanma mücadelesiyle kesişiyor.
6 Şubat depremlerinde on binlerce insan öldü. Milyonlarca insan evsiz kaldı. Müteahhitler serbest, kamu görevlileri kollanıyor, davalar sürüncemede. Eğer bu ölümler kader değilse, kayıpların siyasi ve hukuki sorumluları nerede?
Marmara’da beklenen büyük depreme AFAD, BAK Kadıköy gibi kurumlar hazırlık yapıyor ama sanırım kaosun ve çaresizliğin asıl ilacı yeni nesil komşuculukta, yani mahallelerdeki gönüllü örgütlenmelerinde olabilir.
6 Şubat depremlerinde sevdiklerini kaybeden aileler için adalet hâlâ enkaz altında. 11. Yargı Paketi’ndeki 27. madde, deprem davalarında cezasızlığın önünü açıyor. Adalet Peşinde Aileleri Platformu’ndan Yiğit Göktuğ Torun ve Döne Kaya, bu düzenlemenin ne anlama geldiğini anlatıyor.
Antakya sürekli bir afet bölgesi. Her konuda belirsizlik ve dağınıklık, yasadışı ve plansız inşaatlar, doğal alanların her gün tahribi, denetim eksikliği devam ediyor. Antakya, her güne biraz daha eksik, yorgun ama daha inatçı, dirençli bir umutla başlıyor.