Türkiye'nin iklim mevzuatı iki yıldan kısa bir sürede hızla değişti. İlk çerçeve yasa olan İklim Kanunu yürürlüğe girdi. Ardından Emisyon Ticaret Sistemi (ETS) Yönetmeliği ve neyin "yeşil" sayılacağını tanımlayan Yeşil Taksonomi Yönetmeliği yayımlandı. Ulusal Adil Geçiş Stratejisi ve Eylem Planı açıklandı. Peki bu hızlı dalga, Türkiye'nin iklim kriziyle mücadele çabası hakkında bize ne söylüyor?
İlk bakışta bu düzenlemeler Türkiye'nin iklim politikasını kurumsallaştırıyor. Ancak kurumsallaşma, ortaya çıkan politikaların etkili olduğu anlamına gelmiyor. Bu yazıda art arda gelen düzenlemelerin ne getirdiğini, neyi eksik bıraktığını ve birlikte ele alındığında ne anlattığını en genel hatları ile inceliyoruz.
İklim Kanunu: Fosil yakıtlardan bahsetmeyen bir iklim kanunu
İklim kanunları, ülkelerin iklim değişikliğiyle mücadele politikalarını yasal bir zemine oturtan düzenlemeler bütünüdür. Temel amacı, iklim değişikliğinin nedeni olan sera gazı emisyonlarını azaltmak, iklim değişikliğinin olumsuz etkilerine uyumu sağlamak ve iklim değişikliği ile mücadelede ulusal hedeflere ulaşmak için bir yol haritası sunmaktır. Bu amaca ulaşmak için uzun vadeli hedefler belirler, kurumsal yapılanmaları tanımlar ve bu hedeflere ulaşmak için kullanılacak çeşitli araçları belirler.
Türkiye’nin 7552 sayılı İklim Kanunu, 2 Temmuz 2025'te TBMM'de kabul edildi ve 9 Temmuz'da Resmî Gazete'de yayımlandı. Böylece Türkiye'nin iklim değişikliğine dair ilk kapsamlı yasası oldu. Kanun; emisyon azaltımı, uyum, iklim riskleri, ETS ve iklim finansmanını tek çatı altında topluyor. Bu kanun ile iklim politikası ilk kez yasal bir zemine oturdu. "İklim adaleti" ve "adil geçiş" kavramları da kanuna ilke olarak girdi.
