Sevgili Ahlak Bekçisi,
Bir süredir üzerine düşündüğüm ama pek dile getirmediğim bir konuyu size yazmaya karar verdim. Lise yıllarından beri çok yakın olduğum bir arkadaşım var. Hem güzel hem de zor günlerimizde hep yan yana durduk. Bir yıl önce spor yapmaya başladı ve bundan gerçekten keyif alıyor. Ben de mutlu olduğu için onun adına seviniyorum.
Ama sorun olarak gördüğüm bir durum var. Spor yaparken çektirdiği ve sosyal medyada paylaştığı fotoğraflar beni rahatsız etmeye başladı. “Spor yapıyorum” havasında paylaştığı bu görsellerin çoğu arkadan ve vücudunun belli bölgelerine odaklanarak çekilmiş, oldukça detaylı fotoğraflar. Bence bu fotoğraflar hem çirkin hem de biraz gülünç. Altına yazılan uygunsuz yorumları okudukça daha da huzursuz oluyorum. Ortak arkadaşlarımızın kendi aralarında bu fotoğraflarla dalga geçtiğini de biliyorum.
Bir yandan eğer onun gerçek dostuysam (ki bence öyleyim) bunu ona söylemem gerektiğini düşünüyorum. Ben söylemezsem kim söyleyecek? Belki farkında değildir, belki de birinin ona dürüstçe ayna tutmasını bekliyordur. Diğer taraftan da şöyle düşünüyorum: “Sen kimsin ki onun bedenine, pozlarına, kendini nasıl göstermek istediğine karar veriyorsun?” Her insan istediği pozu verebilmeli. Yıllarca bu ülkede kadınlara nasıl görünmeleri, nasıl davranmaları gerektiği söylendi. Açıkçası ben de aynı şeyi yapan biri olmak istemiyorum, ama tam bir ikilemde kaldım.
Onu bu konuda eleştirirsem dostluğumuzun zedelenmesinden, söylemezsem de ikiyüzlülük etmiş olmaktan korkuyorum.
Sizce bu bir özgürlük meselesi mi, yoksa bir estetik meselesi mi? Bir dost olarak susmak mı daha doğru, konuşmak mı? Belki de asıl sorum şu: Dürüstlük ile saygı arasındaki çizgi nerede başlıyor?
Sevgiyle,
Adını vermek istemeyen bir okur
**
Değerli okurumuz,
Bize yazdığınız konunun içinden çıkmak hiç kolay değil. Siz de bu yüzden kendi içinizde yaşadığınız ikilemi dile getirmişsiniz. Zaten kesin yargılarda bulunamadığımız, bir türlü karar veremediğimiz konular hep bu ikilemlerden kaynaklanmıyor mu?
Yaşadığımız olaylara belirli bir şekilde tepki vermek istiyoruz ama bazı düşüncelerimiz bizi durduruyor. Bir öyle düşünüyoruz, bir böyle. Bu tür anlar tam da içgüdülerimiz ve düşüncelerimiz farklı şeyler söylediğinde ya da Freud’un deyimiyle toplumsal ahlakı temsil eden süperego ile kendi düşüncelerimiz arasında sıkıştığımız durumlarda ortaya çıkıyor.
Kişisel ahlak değerlerimiz iki farklı alanda ikilem yaşamamıza neden olabiliyor. Bir yanda içgüdülerimiz var. İrademizi devreye sokup onlara gem vurmamızı sağlayan düşüncelerimiz, kişisel ahlakımızın ilk yüzü. Öbür yanda ise toplum var. Toplumun belirlediği değerleri sorgulamamızı sağlayan düşüncelerimiz de kişisel ahlakımızın ikinci yüzü.
