Meclis’te kabul edilen kanun teklifiyle, milli parklar, kamu yararı gerekçesiyle yapılaşmaya açılıyor. Korunan alanlarda, turistik tesisler, yollar, enerji nakil hatları yapılabilecek. Üstelik işletme hakkı 99 yıla kadar çıkabiliyor. Çıkarı gözetilen kamunun kim olduğuysa net değil.
Unutulmuş ya da öylece bırakılmış balık ağları yani “Hayalet ağlar”, deniz yaşamını ve ekosistemi tehdit ediyor. Sadece 2024’te Türkiye’de 224 futbol saha denk genişlikte hayalet ağ toplandı. Bir başka tehlike de plastikler. Yılda 100 bin deniz memelisi plastikler yüzünden ölüyor.
Afet sonrası toparlanma sadece insan hayatını değil, doğayı da kapsıyor. Adıyaman'da Amazon’un Birleşmiş Milletler Kalkınma Fonu’na hibesiyle hayata geçen EcoRest Projesi, ekolojik onarımı ekonomik iyileşmeyle birlikte ele alarak yeni bir afet sonrası yaklaşımı denemeye hazırlanıyor.
İklim krizi, gözlerimizin önünde yaşanıyor. Kriz müşterekse de korunma kapasitesi değil. Sıcak bazılarını sadece terletirken, berikini yakıyor. Ancak iklim adaleti kavramına hâlâ aşina değiliz.
Erzincan İliç’te dokuz işçinin kayan tonlarca siyanürlü toprağın altında kalarak öldüğü facianın üzerinden iki yıl geçti. Maden kapalı ama faaliyet sürüyor, sorumlular serbest, yeniden açılma planları da masada. Türkiye, tarihinin en büyük çevre facialarından birinden ders almış görünmüyor.
Muğla’da tarihin en kapsamlı kamulaştırmasıyla evler, zeytinlikler ve tarım arazileri termik santral şirketlerine teslim ediliyor. Kamulaştırmadan halkın kullandığı suyun iki katını tüketen, doğayı sömüren termik santral faydalanacak. Peki bu kamulaştırmada kamunun üstün yararı nerede?