Editörün notu: Bu yazı, filmi henüz izlememiş olanlar için sürpriz kaçırıcı unsurlar içerebilir.
“Dünyanın sonunu hayal etmek, kapitalizmin sonunu hayal etmekten daha kolaydır.”

Teorisyen Mark Fisher, 2009’da yayınlanan “Kapitalist Gerçeklik - Başka Alternatif Yok mu?” kitabına, 2024 yılında ölen düşünür Fredric Jameson’ın bu sözünü alıntılayarak başlamıştı. 

Kapitalizm, insanlığın büyük kısmının zihninde alternatifsiz bir sistem olduğu illüzyonunu sürdürmeye devam ediyor günümüzde. 

Pek çok insan, bu sistemin yıkılmasının ancak küresel bir felaketle mümkün olacağı algısına sahip. 

Çevre felaketleri nedeniyle insanlığın yok oluşunu ya da dünyanın sonunu kolaylıkla hayal edebiliyoruz hepimiz. Fakat  bu felaketleri tetikleyen küresel politikaların sonlandığını, güç ve özel mülkiyet oburluğunun bittiğini ya da tamamen adil ve işleyen bir toplumsal yapıyı hayal etmekte zorlanıyoruz. 

Hoşumuza gitsin ya da gitmesin, umutsuzluğun ve çaresizliğin dayatıldığı, yanılsamalar içerisinde kaybolduğumuz bir post-truth (hakikat sonrası) dönemindeyiz artık. Neyin gerçek neyin kurgu, kimin haklı kimin haksız olduğunu tespit etmek bir yana dursun; bu kavramların bizzat anlamını ve ağırlığını yitirmiş durumdayız. Hâl böyle olunca gerçeklerden çok performanslar öne çıkıyor.

Alejandro González Iñárritu da sekizinci filmi Digger’da kendisine bu meseleleri dert edinmiş. Daha önce acı, tükenmişlik, intikam ve insanın doğa karşısındaki çaresizliği gibi konuları drama türünde ele alan Meksikalı yönetmen, bu sefer dünyayı bu hale getirenleri ve onlara seyirci kalanları hicvediyor.