Anne hem canını verecek kadar sever bebeğini, hem de bırakıp kaçmak ister. Hem bütünüyle masum ve savunmasız olan o küçücük canlının başına gelebilecek en kötü kazaları öngörmeye, önlem almaya çalışır, hem de öngörüleri istemsiz düşlemlere dönüşür bazen ve onları dilekleri zannetme gafletine düşer.
Yeni yıl kararları alındı, niyetler güçlü ama birkaç gün sonra her şey yine ertelenebilir ya da antik çağdan beri bilinen adıyla akrasia etkisi devreye girebilir. Sorun irade mi, yoksa zihnimizin bize oynadığı bir oyun mu? Bu yıl kendimiz için daha iyi olanı gerçekten yapabilmek mümkün mü?
Her yeni yıl karşımıza çıkan “yeni bir ben ol” çağrısı gerçekten umut mu veriyor, yoksa yeni bir yük mü getiriyor? Bireysel değişimin kutsallaştırıldığı bir dünyada ruh sağlığı neden giderek daha kırılgan hâle geliyor?
Bir şeyi sadece o şey için yapmak ne zaman zorlaştı? Yürürken podcast dinlemek, boşluğu doldurmak mı yoksa zihni yormak mı? Bedeli ne? Sessizliğin, dikkatin ve “kafa dinlemenin” neden hayati olduğunu hatırlıyoruz.
Sevdiğiniz birine demans ya da Alzheimer teşhisi konduğunda dünyanız başınıza yıkılır, hayat durmuş gibi gelir. Peki ya umutsuzluğa kapılmadan, her türlü zorluğa rağmen yapamadıklarına değil de yapabildiklerine odaklanmak? İşte bu, sonucu değil ama süreci bambaşka bir hâle getirebilir.
2033’te 5,21 milyar dolarlık bir hacme ulaşması öngörülen ASMR piyasası hayatımıza girdiği günden beri büyümeye devam ediyor. Rahatlatıcı sesler ve görüntüleri kapsayan bu trendin arkasında ise yalnız ve izole bir toplumun yardım çığlığı yatıyor.
