Masada yoksan menüdesin, cümlesini bugünlerde sık duyar olduk. Türkiye’nin yakın coğrafyası da yüzyıllardır kaderlerin belirlendiği nice masalara tanıklık etti. Petrol işin rengini de menüyü de değiştirdi. Churchill’in bir kararı bambaşka bir çağ başlattı.
Moltbook, otonom yapay zekâ ajanlarının (agents) kendi aralarında sosyalleştiği, tartıştığı ve hatta kendi kültürlerini inşa ettiği gizemli bir "ajanlar kulübü" olarak karşımıza çıktı.
İnsan kaynakları departmanında çalışan bir okurumuz, işe alım yapmış. Mülakat yaptığı aday işi az bildiğini itiraf etmiş fakat hiç bilmiyormuş. Mesele ortaya çıkınca bir de üzerine ukalalık yaptı diyor. Bu davranış ahlaki mi diye soruyor, Ahlak Bekçisi yanıtlıyor.
Dünya penguen arkadaşı, Davos’taki tayfa ise Gramsci’yi konuşuyor. ABD’nin gerdiği dünya, AKP’nin taktığı zeytinlikler, göğsümüzü kabartan Yağız Kaan Erdoğmuş ve neredeyse Oscar töreninin yapılacağı salona bile talip olan Sinners haftadan taşan diğer konularımız…
Penguene olan ilgimizde ironik olan şu: Sürüden ayrıldığını düşünenlerimizin sayısı, neredeyse sürünün kendisinden daha kalabalık. Herkes kenarda, herkes dışarıda, herkes yalnız. Herkes kendini sürüden ayrı hissediyor, öyleyse sürü nerede? “Kenar” bu kadar kalabalıksa “merkez” nerede?
Sağcı liderler, liberal yorumcular, eski yeni Marksistler… Herkes Gramsci alıntılıyor. Peki hapishanede faşizme direnirken yazan bu düşünür bugün nasıl bir “pop ikonuna” dönüştü? Canavarlar çağının ya da daha doğru çevirisiyle marazlar çağının gerçek hikâyesini araştırdık.
