Göçmen oldukları için dışarı çıkmaya korkan insanları, gitmeleri gereken yerlere götüren binlerce gönüllüden biriyim. Çünkü politik olan, sadece meydanlarda atılan sloganlar değil. Evinden çıkmaya korkan komşunu işine, bir çocuğu okuluna güvenle bırakmak ve buzlu bir gölün üzerinde mum yakmak…
İran denince artık akıllara Trump ve öldürülen Hamaney gibi liderler ile savaş görüntüleri geliyor. Bütün bu toz dumanı aralayıp bakınca benim aklıma gelenler ise çok başka: İran’ın Cüneyt Arkın’ı Cihangir Gaffari, billur sesli Guguş, bütün şiirleri Türkçeye çevrilen Füruğ ve daha nicesi…
Sinemanın nevi şahsına münhasır isimlerinden Jim Jarmusch, yeni filmi Father Mother Sister Brother ile aile meselesini kadrajına alıyor. Film, üç farklı ailenin hikâyesi üzerinden, kan bağıyla kurduğumuz ilişkilere yönelik zihin kaşıyan sorular soruyor.
Özel ve İmamoğlu’nun başucu kitabı dedikleri Tanıl Bora’nın Cereyanlar’ı neyi anlatıyor? Bu vesileyle her türlü siyasi kötücüllüğün faturasını Bora’ya çıkartanların geçirdiği öfke nöbetinin kökeninde ne var? Daha önemlisi, bu linç entelektüel üretim kapasitemiz hakkında ne söylüyor?
Bir ülkede kadınlar ölmeden önce “Başıma bir şey gelirse intihar demeyin” demek zorunda kalıyorsa, mesele artık tek bir hayatın trajedisi değil, o ülkenin kadınları ve çocukları için kurduğu hayat düzenidir.
Kuzey İngiltere’nin üç kuşaktır biriken yoksulluğu, İşçi Partisi’nin savruluşu ve aşırı sağın korku siyaseti arasında bir muslukçu sandığı kırdı. Yeşiller’in adayı Hannah Spencer’ın zaferi, “çok çalış ama yoksul kal” düzenine karşı açılmış sınıfsal bir gedik.
