Normalde izlediği şeylere ağlamak konusunda çok katı olan ben, Zeytin Ağacı’nı izlerken çok ağladım. Neden? Hatta daha da ötesi, başıma çok nadiren gelen bir olay olsa da, kurgusal dünyaların karşısında bizi ağlatan şey tam olarak ne?
Kadınların özel hayatlarının her aşaması politik, haliyle politik mizaha da yatkınlar ama Türkiye'de komedyen kadınlar yalnızca siyasi baskıyla değil erkek egemen sektör, cinsiyetçi önyargılar ve algoritmalarla da mücadele etmek zorundalar.
Kurmaca karakterlerin ölümsüzlüğü, bizlerin ölümlü yaşamlarını çekilir kılar. “Kalem kâğıttan türeme” dostlarımız hayal gücümüzü ve isteklerimizi kışkırtırken, edebiyat, toplumu tahakküm altına alma planlarını altüst eder.
Tomris Uyar’ın karşısındayım. Lamartine Caddesi’ndeki evinde. Turgut Uyar öleli taş çatlasa altı yıl olmuş fakat koridorun ucunda her an görüneceği umudu sönmemiş olan o evdeyim. Yüzünde bir ifade. Teybin kayıt düğmesine basıp aramızdaki sehpanın üzerine koyuyorum.
Değişken ruh hali sebebiyle aşırılıklarla dolu, fırtınalı bir hayat yaşamış, çoğunlukla deliliğin sınırlarında gezmiş bir annenin çocuğu olmak... Fransız yazar Violaine Huisman bu hassas konuyu cesaretle ele alıyor, hem de sevgi dilinden hiç ödün vermeden.
Harbiye’den Gülhane’ye, Kadıköy’den Maçka’ya yükselen müzik sesleri... Geceleri Topkapı Sarayı’nın önünde uzayan kuyruklar… Kültür, sanat ve eğlencenin merkezi İstanbul’un Temmuz seçkisi emrinize amade.
