Christopher Nolan'ın Odyssey filmi yalnızca bir uyarlama değil; destan ile sinemanın karşılaşması. Aralarında üç bin yıl ve bir IMAX kamerası olsa da Homeros ile Nolan aynı anlatı tezgâhında çalışıyor. Bu ortaklık nerede güçleniyor, sinema destandan nerede ayrılıyor? İnsan evine ne zaman dönüyor?
Olaylar, güzellikleri saymakla bitmeyecek Su Altında Ay adlı barda George Orwell karanlığa kahkahalar fırlatırken cereyan ediyor. Toplumsal hayatta ne yoksa burada var. Barın içi erdemlerini yitirmemiş insanlarla tıka basa dolu.
Ey okur, dikkatle bakarsan kırtasiye malzemelerinin, yılbaşı süslerinin, kupaların, hediyelik eşyaların, şekerlemelerin arkasında kitap görebilirsin!
Cumhuriyet’in ilk on yılında yapılan reformların bir parçası olarak görülen güzellik yarışmalarının eğlence endüstrisine yeni popüler figürler katmak ve ticari kazanç elde etmenin yanında başka bir işlevi daha vardı: Ülkeyi temsil eden beden ve tavır olmak.
Kendine özgü sinema diliyle her zaman gündem yaratan Christopher Nolan, bu sefer de insanlık tarihinin en eski hikâyelerinden birini yorumluyor. Başarılı yönetmen, yeni filmi The Odyssey ile izleyiciyi antik bir yolculuğun ortasına fırlatıyor.
Normalde izlediği şeylere ağlamak konusunda çok katı olan ben, Zeytin Ağacı’nı izlerken çok ağladım. Neden? Hatta daha da ötesi, başıma çok nadiren gelen bir olay olsa da, kurgusal dünyaların karşısında bizi ağlatan şey tam olarak ne?