Suriye iç savaşı bittiğinde ülkenin yeniden kalkınması adına gerçekleştirilecek yatırımlar için iştah kabartan pasta benzetmesi yapılıyordu. Peki bu ne kadar gerçeğe dönüştü? Pastadan kim, ne almayı umuyor? Emeğiyle geçinenlere pastadan bir dilim düşecek mi?
Türkiye’nin en büyük küçükbaş hayvan varlığına sahip Van’da, her yıl tonlarca yün çöpe gidiyor. Bir zamanlar halının, kilimin, yorganın temel malzemesi olan yün; bugün değersiz bir atık. Üretici emeğinin karşılığını alamıyor, çevre kirliliği artıyor. Peki, bu yünü nasıl değerlendirmeli?
Pahalı mı ucuz mu? Bu fiyata değer mi değmez mi? Son zamanlarda bunları ölçemez olduk, ipin ucunu da bıraktık aslında. Peki harcamalarımız üzerindeki kontrolü nasıl kaybettik? Fiyat algımız yakın vadede geri gelecek mi? Ay sonu şokları yaşamamak için hangi basit önlemleri alabiliriz?
Örtük maliyeti 300 milyar doları geçtiği tahmin edilen Halkbank davası yalnızca bir bankayı değil, bir ülkenin ekonomik damarlarını hedef alan yeni nesil cezalandırma biçimlerinin nasıl işlediğini gösteriyor. Halkbank davasından çıkarılacak dersler ne olmalı? Selva Tor yazdı.
Dünyanın geçirdiği teknolojik dönüşüm nadir elementler de denilen bazı materyallerin önemini artırdı. Yeni stratejik denklemler bu materyaller üzerine kuruluyor. Bu maddeler nelerdir, nerededir? Daha da önemlisi, Türkiye bu denklemin neresinde bulunur?
Yeni zam ve vergilerle yük yine düşük gelirli vatandaşın ve küçük esnafın omzunda. Gelir vergisi, kârlar ve sermaye gelirlerinden alınan doğrudan vergilerin payını artıracak düzenlemeler gündeme bile gelmiyor. İktidar KKM’den milyarlarca lira faiz geliri elde edenlere de vergi muafiyeti getiriyor.
